«Πάμε και όπου βγει».
Η φράση του μηχανοδηγού στα Τέμπη δεν ήταν απλώς λόγια της στιγμής. Ήταν η συμπύκνωση μιας ολόκληρης νοοτροπίας. Μιας λογικής που αντιμετωπίζει την ασφάλεια ως λεπτομέρεια και την ευθύνη ως βάρος. Μιας λογικής που, δυστυχώς, ακόμη ηχεί στα αυτιά μας.
Οπως ηχούν και οι δηλώσεις του τότε αρμόδιου Υπουργού, Κώστα Αχ. Καραμανλή, που επέκρινε την Αντιπολίτευση επειδή τόλμησε να μιλήσει δημόσια για έναν σιδηρόδρομο που δεν ήταν ασφαλής.
Η τραγωδία που ακολούθησε απέδειξε με τον πιο οδυνηρό τρόπο ότι η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι συνενοχή.
Η ευθύνη στα δημόσια πράγματα
Χρέος όποιου ασχολείται με τα δημόσια πράγματα δεν είναι η μυστικοπάθεια.
Είναι η διαφάνεια.
Οταν ανακύπτουν ζητήματα που αφορούν την ασφάλεια και την υγεία των πολιτών, δεν χωρούν υπεκφυγές, ούτε μετακύλιση ευθυνών. Υπάρχει μία και μόνο υποχρέωση: άμεση παρέμβαση και λήψη μέτρων.
Το γήπεδο και η επικίνδυνη αδειοδότηση
Τον Σεπτέμβριο του 2025, ο Δήμαρχος Κερατσινίου – Δραπετσώνας αδειοδότησε τον χώρο του Παναγιώτη Σαλπέα χωρίς να ελεγχθεί ένα απολύτως κρίσιμο ζήτημα:
Το αν διαθέτει στεγανοποιημένο βόθρο.
Δυστυχώς, δεν διαθέτει.
Το αποτέλεσμα είναι η εκτεταμένη μόλυνση του εδάφους του γηπέδου και ο άμεσος κίνδυνος για την υγεία των αθλητών και των παιδιών που προπονούνται καθημερινά στον χώρο.
Για λίγα χρήματα:
Δεν έγινε έλεγχος υποδομών
Δεν έγιναν οι αναγκαίες παρεμβάσεις.
Δεν εφαρμόστηκαν στοιχειώδη μέτρα πρόληψης.
Ετσι, ένας χώρος άθλησης μετατράπηκε σε υγειονομική βόμβα.
Το καθήκον της ενημέρωσης
Οταν τα περιστατικά αυτά ήρθαν σε γνώση μου, είχα μία επιλογή:
Να σωπάσω — ή να μιλήσω.
Η σιωπή, όμως, θα με καθιστούσε υπόλογο.
Θα με καθιστούσε ένοχο απέναντι στη συνείδησή μου.
Γι’ αυτό και ενημέρωσα δημόσια.
Αν ήμουν εγώ Δήμαρχος:
Δεν θα περίμενα καμία Περιφέρεια.
Δεν θα μετέθετα ευθύνες.
Θα είχα ελέγξει τον χώρο πριν τον αδειοδοτήσω, πριν επιτρέψω να μπαίνουν αθλητές και παιδιά, πριν μετατραπεί η χαρά του αθλητισμού σε πιθανή τραγωδία.
Αντί για αυτοκριτική, ύβρεις
Αντί, όταν αποκαλύπτονται ανεπάρκειες και σοβαρά στοιχεία, να σκύψουν το κεφάλι, είδαμε έναν Δήμαρχο έξαλλο, να υβρίζει, να με αποκαλεί συκοφάντη.
Συκοφάντη — επειδή δεν μετέχω σε μια συνωμοσία σιωπής.
Αν σιωπούσα, τότε πράγματι θα ήμουν ένοχος.
Με τη συνείδησή μου καθαρή, ζητώ ένα πράγμα:
Να μάθουμε την αλήθεια…
Τι πραγματικά ζητώ
Δεν ζητώ να κλείσει το γήπεδο.
Ζητώ:
Να ελεγχθεί.
Να αποκατασταθούν οι υποδομές.
Να καταστεί υγειονομικά ασφαλές.
Αυτό θεωρώ ότι είναι το δικό μου χρέος.
Δεν με αφορά καμία υφέρπουσα προπαγάνδα που ψιθυρίζει σε γονείς ακαδημιών:
«Ο Καμάς θα κλείσει το γήπεδο και δεν θα προπονούνται τα παιδιά σας».
Η αλήθεια είναι μία
Αν κλείσει το γήπεδο, δεν θα το κλείσει ο έλεγχος.
Θα το κλείσουν:
Οι δραματικές ανεπάρκειες.
Οι διοικητικές αστοχίες.
Και η επικίνδυνη λογική μιας Δημοτικής Αρχής που λειτουργεί με το δόγμα:
«Πάμε και όπου βγει».
Και αυτό το δόγμα, το έχουμε ήδη πληρώσει πολύ ακριβά ως κοινωνία.
Δεν έχουμε το δικαίωμα να το ξαναπληρώσουμε — αυτή τη φορά με την υγεία των παιδιών μας.
Αρθρο του Παντελή Καμά, Δημοτικού Συμβούλου, επικεφαλής της Δημοτικής Κίνησης ” ΚΑΘΑΡΗ ΕΠΙΛΟΓΗ – Αλλάζουμε με Συνέπεια”
69
